De sleutel is gebroken, Ida Vos

 

 

 

Een confronterend, maar luchtig geschreven boek over twee zusjes in de oorlog. En toevallig is één van hen mijn naamgenoot. ;-)

Samenvatting

De tweeling Eva en Lisa moeten samen met hun ouders onderduiken, omdat de familie joods is. Misschien raad je het al? De familie leeft tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het boek staat in het teken van spanning en verraad, maar gaat ook over het dagelijkse leven, vriendschappen sluiten en behulpzame gezinnen. 

 

De zusjes Eva en Lisa nemen andere namen aan, omdat die namen moeten verbloemen dat ze joods zijn. Ze zwerven van onderduikadres naar onderduikadres samen met hun ouders. Sommige onderduikadressen zijn heel erg leuk en anderen minder. Tijdens het onderduiken leren de kinderen de betekenis van het woord 'verraad' kennen. Door het verraden van de onderduikadressen worden de ouders van de kinderen gescheiden, omdat veel mensen het niet aandurven om joodse volwassenen in huis te nemen. Op het onderduikadres van 'tante' Martha en 'oom' Eduard verblijven Eva en Lisa erg lang. Ze vinden het er niet leuk, want ze mogen niet naar buiten en moeten heel erg stil zijn. Maar tante Martha en oom Eduard zijn wel heel erg aardig voor Eva en Lisa. Tot de grond hen te heet onder de voeten wordt en Eva en Lisa bij Dikke Mie en Magere Rinus terechtkomen. Dikke Mie maakt heerlijk eten en de beste pannenkoeken. De meisjes vinden het daar geweldig, want ze mogen weer zichzelf zijn en hoeven zich niet te verstoppen. Helaas komt ook aan dat korte geluk een einde... Op het volgende onderduikadres wordt het héél erg spannend!

 

Ondertussen hebben Eva en Lisa hun ouders niet meer gezien. Waar zijn ze gebleven? Zitten ze misschien al in Westerbork? Of nog erger... zijn ze al gedeporteerd naar Polen? 

 

Lies vindt

In spiegelbeeld
In spiegelbeeld

 

Lies vindt... het een heel mooi boek! Het boek is aangrijpend, maar leest ook makkelijk weg. Het boek gaat over de onderduiktijd van Eva en Lisa. Ze gaan van adres naar adres. Het boek vertelt niks over het leven in een concentratiekamp of in de kampen Westerbork of Vught, maar dat maakt het verhaal niet minder boeiend. Ik vond het heel interessant om te lezen hoe de meisjes hun onderduiktijd hebben ervaren. 

 

Dit boek is echt een aanrader!

Meer over Ida Vos

Inmiddels is Ida Vos, de schrijfster van het boek, overleden. In het slotwoord van het boek schrijft ze: 'De 'gedichtenbrief' waar de moeder van Eva en Lisa over schrijft, staat op bladzijde 51/52 van dit boek. Het is een echt gedicht, dat mijn moeder voor me heeft geschreven in 1944. Iedere keer als mijn zusje en ik moesten vluchten ging het met ons mee. Het gedicht heb ik in dit boek verwerkt om mijn moeder te bedanken, ook al is het al meer dan vijftig jaar geleden dat ze het schreef.'

 

De tranen staan me na het lezen van het boek en na het lezen van dit slotwoord in de ogen, want dit betekent dat het verhaal gebaseerd is op het leven van Ida Vos. Ze heeft zelf de Tweede Wereldoorlog van heel erg dichtbij meegemaakt. En dat maakt het allemaal nog heftiger. 

Het gedicht op bladzijde 51/52

Nog dobbert ons scheepje
over de grote levenszee.

God geve dat we spoedig mogen leven

in rust en vree. 

En dat jij,

mijn lieve kind

ook de rust en vrede vindt

om weer vrijuit

te spelen en te stoeien. 

Dat er nooit sirenes meer

zullen loeien. 

Dat we voor altijd verenigd

zullen zijn

in een huisje

al is het nog zo klein.

Dat je kinderlijke hartje

door deze verschrikkelijke tijden

niet te veel zal hebben te lijden. 

Dat je zal blijven een lief,

verstandig kind

dat een ieder graag heeft

tot zijn vrind.

Houd steeds je hartje van goud. 

Dit zijn je moeders woorden, 

die zoveel van je houdt. 

Nog meer Eva en Lisa:

Als je wilt weten hoe Eva en Lisa leefden voor de oorlog en voordat het onderduikleven begon, lees dan Witte zwanen, zwarte zwanen


Heb jij dit boek ook gelezen?

Deel met ons in een reactie hieronder wat jij van ervan vond! 


Reactie schrijven

Commentaren: 0